Зимската вечер на 24 декември 1924 година во Битола не беше како другите. Снегот веројатно веќе ги имаше побелено покривите на старите неокласични куќи, а студот од Баба Планина ги тераше луѓето да ги завиткуваат своите палта поцврсто околу себе. Но, таа вечер никој не сакаше да остане дома. Целиот град, од најелитното граѓанство до обичниот еснаф, се беше собрал на едно место – на Широк Сокак.
Дотогаш, градот на конзулите живееше во едно поинакво, потивко време. Време на газиени ламби, на фенери кои фрлаа долги, треперливи сенки по калдрмата и на пајтони кои исчезнуваа во полумракот. Но, тој декемвриски ден, низ чаршијата одекна гласот на тапанот кој најави чудо: „Широк Сокак ќе светне како ден!“
И тогаш, точно во пет часот попладне, се случи магијата.
Со еден притисок на прекинувачот, мракот се повлече. Една по една, како невидливи раце да палат ѕвезди на земјата, светнаа првите електрични светилки. Народот, затекнат од силното бело светло, во неверување ги триеше очите. За нив, овие нови светла беа како фатени, скротени „светулки“ кои наместо да летаат по ливадите, рамномерно го осветлуваа битолското корзо. Широк Сокак одеднаш стана сцена на една нова ера. Светлината ги откриваше раскошните фасади, балските фустани на дамите и дотераните костуми на господата кои тукушто излегле од своите домови – домови во кои сè уште имаше повеќе клавири отколку електрични светилки. Битолчани со денови потоа гледаа во сијалиците со мешавина од страв и восхит, прашувајќи се каква е таа невидлива сила што ја носи светлината низ жиците.
Тоа беше вечерта кога Битола дефинитивно чекореше кон Европа и модерното време, оставајќи го зад себе векот на свеќите. Многу зими поминале од тогаш, многу светла се запалиле и изгаснале, но споменот за првите „светулки“ на Широк Сокак останува да свети како еден од најубавите симболи на битолската гордост и урбан дух.
